
شهر ونیز (Venice) در ایتالیا (Italy) با کانالهای پرآب، قصرهای باشکوه و کوچههای باریکش، یکی از زیباترین جاذبههای گردشگری ونیز و دیدنیهای ایتالیا به شمار میرود. اما نگاه یک هنرمند میتواند این شهر تاریخی را از زاویهای تازه به تصویر بکشد.
پیتر کاراپتیان، عکاس ایرانیتبار ارمنی، در مجموعهای با عنوان «از ونیز تا ونیز»، تصاویری متفاوت از این شهر رویایی خلق کرده است.
این نمایشگاه در لسآنجلس برگزار شد و عکسهای آن، ونیز را نه تنها به عنوان یک مقصد توریستی، بلکه بهعنوان شهری زنده و پر از روح هنری معرفی میکند و جلوههای بینظیر آن را به بینندگان نشان میدهد.
پیتر کاراپتیان در طول فعالیت حرفهای خود، نمایشگاههای تکنفرهای در شهرهای بزرگ جهان از جمله لندن، نیویورک و لسآنجلس برگزار کرد.
او سالها بهعنوان مدیر و کارگردان هنری استودیو گالری ترایپاد در لسآنجلس فعالیت داشت و آثارش در معتبرترین نشریات جهان همچون Condé Nast، Associated Press، BBC و روی جلد مجله معروف Vogue بریتانیا منتشر شد.
پس از پروژهای که برای وزارت فرهنگ کشور هند انجام داد، در سال 1994 به ایالات متحده مهاجرت کرد و تا هنگام درگذشتش در سن 78 سالگی همچنان در عرصه عکاسی فعال بود.
مجموعه «از ونیز تا ونیز» تصاویری شاعرانه و متفاوت از این شهر را ارائه میدهد. در ادامه با شش نمونه از نگاه ویژه این هنرمند آشنا میشویم:
پس از مجموعههای مستند اجتماعی همچون «طبیعت و مردم ارمنستان»، «سنگهای Joshua Tree» و «لباسهای زنان ارمنستان»، کاراپتیان این بار به سراغ ونیز رفت. عکسهای او ترکیبی از تاریخ، هنر و زندگی روزمره مردم این شهر است.
او درباره یکی از عکسهای خود میگوید:
«ایستادم روی پل… یک سمت آب، قصری است و سمت دیگر زندان.»
این تضاد میان آزادی و شکوه در برابر محدودیت، از ویژگیهای بارز معماری تاریخی ونیز است.
کاراپتیان ونیز را همچون شهری شناور توصیف میکند:
«شهر قدیمی را از دل امواج دیدم؛ همچون صحنهای جادویی در پایان حرکت عصای افسونگری.»
این عکسها نشان میدهد که چگونه آب و معماری روح شهر ونیز را شکل میدهند.
در قاب دیگری، قصرهای مرمرین ونیز و شیرهای بالدار سنگی دیده میشوند؛ نمادهایی که بیش از هزار سال است هویت این شهر را تعریف کردهاند. تالابها و جزایر کوچک ونیز که از سال 800 میلادی شکل گرفتهاند، پسزمینهای تماشایی برای این آثار هستند.
پیتر کاراپتیان تحصیلکرده رشته عکاسی در Regent Street Polytechnic و Saint Martin’s School of Art بود. او بعدها در لندن آژانس عکاسان هنری بریتانیا را بنیانگذاری کرد و پایهگذار سبک تازهای در عکاسی مستند و هنری شد.
آخرین یادگارهای کاراپتیان در ونیز، لحظاتی ساده اما پرمعنا هستند. کافه رز، در بهار 1393، میزی که همیشه به او تعلق داشت، و جای خالیاش پس از درگذشت در 10 March همان سال، هنوز در خاطره دوستانش زنده مانده است.